] crc4rmc

બુધવાર, 3 ફેબ્રુઆરી, 2016

સુખની પ્રાપ્તિ કરવી છે?

Faith is the bird that sings when the dawn is still dark. -Ravindranath Tagore
સુખી કોને થવું ન હોય? દરેક વ્યક્તિ સુખી થવા ઝંખે છે પરંતુ એનું વર્તન એવું હોય છે કે, એ સુખી થવાના બદલે દુઃખ વહોરી લે છે. જગતના મહાન ધર્મોચાર્યો, ફિલસૂફો અને વિચારકો માનવીને દુઃખમાંથી છોડાવવાના માર્ગો વિચારતા રહ્યા છે. આપણે એવી ગહન ચર્ચા અહી નહીં કરીએ. આપણે તો સુખપ્રાપ્તિ માટે સામાન્ય માનવી સામાન્ય રીતે શું કરી શકે એનો જ વિચાર કરીશું.
નદીમાં પાણી ભરપૂર વહેતું હોય, છતાં એનો ઉપયોગ કરવાની આવડત ન હોય તો એ નકામું વહી જાય છે એ જ રીતે, જો આપણે ઉપભોગ કરવા માટે તૈયાર ન હોઈએ તો જીવનનો પ્રવાહ પણ નિરર્થક ચાલ્યો જાય છે. આવું ન બને એટલા માટે આપણે આપણી જાતને તૈયાર કરવી જોઈએ. આપણાં કેટલાંક માનસિક વલણોને બદલવાં જોઈએ અને કેટલીક શિસ્ત સ્વીકારવી જોઈએ. આ માટે મુખ્યત્વે નીચેની બાબતોનો આપણે ખ્યાલ રાખવો જોઈએ. (૧) સુખી થવાની ઇચ્છા (૨) વિકાસ માટે સતત પ્રયત્ન (૩) અનિશ્ચિતતાનો ત્યાગ (૬) વિદ્યાયક વિચારસરણી (૭) શ્રદ્ધાપૂર્વકનું જીવન.
હવે જરા વિગતથી આનો વિચાર કરીએ.
૧. સુખી થવાની ઇચ્છા
કેટલીકવાર આપણી ઇચ્છા વિના જ આપણને કેટલીક વસ્તુઓ પ્રાપ્ત થઈ જાય છે. ખેતર ખેડતા ખેડૂતને સોનાનો ચરુ મળી જાય કે ઓયસ્ટર માછલી ખાતાં અચાનક જ તેમાંથી મોતી નીકળી પડે તો તેમાં માણસની કોઈ ઇચ્છા ભાગ ભજવતી નથી. પરંતુ સુખનું એવું નથી. સુખી થવાની ઇચ્છા વિના સુખ મળી શક્તું નથી. સોનાનો ચરુ મળી શકે છે. હીરા-મોતી મળી શકે છે પરંતુ સુખ મળી શકતું નથી. સુખ પ્રાપ્ત કરવા માટે એ પ્રાપ્ત કરવાની ઇચ્છા હોવી જરૂરી છે. એવું બને કે, સુખી થવાની ઇચ્છા હોય છતાં સુખ ન મળે, પણ એવું ક્યારેય ન બને કે સુખી થવાની ઇચ્છા વિના જ સુખ મળી જાય. સુખી થનારમાં સુખી થવાની ઇચ્છા હોવી જ જોઈએ.
અહીં એવો પ્રશ્ર થાય કે, સુખી થવાની ઇચ્છા કોને ન હોય?
સામાન્ય રીતે દરેકને એવી ઇચ્છા હોય છે પણ કેટલાને નથી પણ હોતી. જેમ કે, કોઈ પ્રિયજન મૃત્યુ પામે અને એની પાછળ કોઈ આપઘાત કરવા તૈયાર થઈ જાય ત્યારે એના મનમાં સુખી થવાની કોઈ ઇચ્છા હોતી નથી અને એટલે જ એને સુખ ક્યાંય દેખાતું નથી કે પ્રાપ્ત થઈ શક્તું નથી.
અને કેટલાંકને સુખી થવાની ઇચ્છા તો હોય છે, પરંતુ એ સાફ નથી હોતી. ધૂંધળી, નિર્બળ, અસ્પષ્ટ હોય છે. એવી ઇચ્છા એમને સુખના રસ્તે દોરી શકતી નથી. સુખના બદલે તેઓ બીજા રસ્તાઓ ઉપર જ દોડયા કરે છે ત્યાં તેમને ઘણી વસ્તુઓ પ્રાપ્ત થાય છે પરંતુ સુખ પ્રાપ્ત થતું નથી.
આવું બને ત્યારે માણસો જિંદગી સામે ફરિયાદ કરે છે પરંતુ એમણે પોતાના અંતરમાં દૃષ્ટિ કરવાની પણ જરૂર હોય છે. એમના અંતરમાં બીજી અનેક ઇચ્છાઓ છટપટતી હશે-ધનવાન થવાની બળવાન થવાની, દેખાવડા થવાની, દાનેશ્વરી થવાની, પ્રખ્યાત થવાની- પણ સુખી થવાની ઇચ્છા છે ખરી ? માણસ સામાન્ય રીતે એમ માને છે કે, બીજી ઘણીબધી વસ્તુઓ પ્રાપ્ત કરીને એ ઘણુંબધું સુખ પ્રાપ્ત કરી શકશે, પરંતુ સુખ એમ બીજી વસ્તુઓ પ્રાપ્ત કરવાથી પ્રાપ્ત થઈ શક્તું નથી. એની ઇચ્છા કરનારને પણ એ ક્યારેક પ્રાપ્ત થાય છે તો ક્યારેક પ્રાપ્ત થતું નથી પરંતુ જેને એની ઇચ્છા જ ન હોય એને તો એ પ્રાપ્ત થતું નથી જ.
એટલે જેને જે પ્રકારનું સુખ પ્રાપ્ત કરવું હોય એ પ્રકારનું સુખ પ્રાપ્ત કરવાની ખરેખરી ઇચ્છા એનામાં હોવી જરૂરી છે.
૨. અનિવાર્યનો સ્વીકાર
સુખી થવા ઇચ્છનાર વ્યક્તિમાં અમુક પ્રકારની સમાધાનપ્રવૃત્તિ હોવી જરૂરી છે. ઘણીબધી વસ્તુઓ આપણને આપણા જન્મ સાથે જ મળે છે અને એમાંની કેટલીક આપણા દુઃખનું કારણ પણ હોય છે. પરંતુ દરેક વખતે તેને આપણે બદલી શકતા નથી.
આપણું શરીર, આપણી ઇન્દ્રિયો, આપણો દેખાવ, આપણાં સગાંવહાલાં, આપણો સમાજ, એ બધાં કાંઈ આપણી અનુકૂળતા પ્રમાણેનાં હોતાં નથી, ઘણીવાર વિપરીત પણ હોય છે અને એને બદલવાની શક્તિ આપણામાં હોતી નથી. એ વખતે એનો જ વિચાર કર્યા કરવાથી કે પ્રતિકાર કર્યા કરવાથી માત્ર દુઃખી જ થવાય છે. સુખી થવા ઇચ્છનાર એવો મિથ્યા પ્રયત્ન કરવાનું છોડી દે છે. જે નિવારી શકાય તેમ હોય એને એ નિવારે છે, બદલી શકાય તેમ હોય એને એ બદલી નાખે છે, પરંતુ જે અનિવાર્ય હોય એનો એ અફસોસ કરતો નથી, સ્વીકારી કરી લે છે. પોલિયોમાં પગ ગુમાવી બેસનાર સમજદાર વ્યક્તિ એનો અફસોસ કરીને દુઃખી થવાના બદલે બીજાં સાધનોનો ઉપયોગ કરીને સુખી થવાનો માર્ગ શોધી કાઢે છે. પોલિયોથી અપંગ બનનાર વ્યક્તિને મેં અનુકૂળ પગથી સુંદર ચિત્રો બનાવતી જોઈ છે. અનિવાર્યનો અફસોસ કરવો એ દુઃખને આમંત્રણ આપવા જેવું છે.
આપણે ગમે તેવા બળવાન કે હોશિયાર હોઈએ તોપણ બધું આપણી મરજી મુજબ બદલી શકતા નથી. ચોમાસામાં વરસાદને રોકી શકતા નથી. શિયાળામાં ટાઢને રોકી શકતા નથી. પરંતુ એનો સ્વીકાર કરીને એમાંથી માર્ગ કાઢી શકીએ છીએ. ચોમાસામાં રેઇનકોટ કે છત્રીનો ઉપયોગ કરી શકીએ છીએ અને શિયાળામાં ગરમ કપડાં વાપરીને ટાઢથી બચી શકીએ છીએ. દુઃખ ગમે તે પ્રકારનું હોય પણ જો એ નિવારી શકાય તેમ જ ન હોય તો એનો સ્વીકાર કરવાથી જ કોઈક માર્ગ નીકળી આવે છે. દરેક વ્યક્તિને કોઈને કોઈ બાબતમાં તો આમ કરવું જ પડે છે. અનિવાર્ય સામે આથડવાથી કશું જ વળતું નથી. એની સાથે અમુક રીતે સમાધાન કરીને જ સુખે જીવી શકાય છે.
૩. મર્યાદામાં રહીને ઉપયોગ-ઉપભોગ
માનવજીવનને જ અમુક મર્યાદાઓ છે. એટલે, માનવીની સમજને, સાધનાને અમુક મર્યાદા તો રહેવાની જ. માનવીનું જીવન જન્મ અને મૃત્યુની મર્યાદાઓમાં બંધાયેલું છે. સમયની મર્યાદાઓથી બંધાયેલું છે. માનવીની સમજ એની ઇન્દ્રિયોની મર્યાદાઓ પર આધારિત છે. એની શક્તિ એના શરીર અને મનની મર્યાદા પર અવલંબે છે. ગમે તેવો માણસ હોય અને એની પાસે ગમે તેવી વિપુલ સાધનસામગ્રી હોવા છતાં એને પણ મર્યાદા તો હોવાની જ. એટલે જ્યારે ઉપભોગની કે ઉપયોગની વાત આવે ત્યારે આ મર્યાદા ખ્યાલમાં રાખવાની હોય છે.
સામાન્ય માનવીના સુખનો આધાર એ શું શું ભોગવે છે, કેટલું ભોગવે છે એના ઉપર હોય છે. ત્યાગ કે ત્યાગના સુખની વાત જુદી છે. એની ચર્ચા અહીં બિનજરૂરી છે. સામાન્ય માણસને સુખનો જે અનુભવ થાય છે તે ઉપભોગ અને ઉપયોગને કારણે થાય છે,પરંતુ જો એમાં એ મર્યાદા સ્વીકારે તો જ તેને સુખ મળે છે. મર્યાદાનો લોપ થાય તો દુઃખ મળે છે. એની જિંદગી પક્ષીના પિંજર જેવી છે. એ નાનું હોઈ શકે છે, મોટું હોઈ શકે છે, બહુ મોટું હોઈ શકે છે, પરંતુ અમર્યાદ હોઈ શકતું નથી. પિંજરમાં તે હરીફરી શકે છે, ખાઈ-પી શકે છે, નાચી શકે છે, પરંતુ જો એમાંથી બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કરે તો દુઃખ એનું ગળું પકડી લે છે.
ઉપભોગની બાબતમાં, દરેક વ્યક્તિને કોઈ ને કોઈ પ્રકારની મર્યાદા હોય જ છે. કોઈને ધનની મર્યાદા હોય છે, તો કોઈને શારીરિક શક્તિની મર્યાદા હોય છે, કોઈને સંજોગોની મર્યાદા હોય છે. આમ દરેક વ્યક્તિ એના પોતાના વિશિષ્ટ પિંજરમાં જકડાયેલી હોય છે અને એનો એણે સ્વીકાર કરવો જ પડે છે. જો સ્વીકાર ન કરે તો એ સુખી રહી શક્તી નથી.
સુખ મર્યાદાની રેખાથી સહેજ અંદર રહેવામાં છે અને આ રેખા દરેક માટે જુદી જુદી હોય છે અને દરેકે પોતે જ તે શોધી કાઢવાની હોય છે. હું મીઠાઈ ખાઉં તો મને મજા આવે, પણ જો હું મીઠાઈ ખાધા જ કરું તો મારી મજા બગડી જાય. આપણી જિંદગીનો આ ઢાંચો છે અને એને આપણે ફેરવી શકતા નથી. બીજા કરતાં હું વધારે ઉપભોગ કરી શકું, પરંતુ એ વખતે પણ મારે મારી મર્યાદાઓનો ખ્યાલ તો રાખવો જ જોઈએ, તો જ હું સુખી થઈ શકું.
જીવન કદાચ અમર્યાદિત છે, પરંતુ માનવી મર્યાદિત છે. સામે આખો સાગર છે, પરંતુ આપણે તો આપણી ચાંચમાં સમાય એટલું જ એમાંથી લેવાનું છે. સુખની આ શરત છે.
૪. વિકાસ માટે સતત પ્રયત્ન
જીવન સતત વિકાસશીલ છે. વનસ્પતિને નવી નવી કૂંપળો ફૂટતી આપણે જોઈએ છીએ. એ જ રીતે આપણા શરીર અને મનમાં પણ સતત ફેરફારો થતાં રહે છે. એની સાથે તાલ મિલાવીને કે એને વેગ આપીને જ આપણે સુખી થઈ શકીએ છીએ. જ્યારે આપણો વિકાસ અટકી જાય છે ત્યારે જીવનનું વહેણ પણ સ્થગિત થઈ જાય છે અને સુખ પણ થંભી જાય છે. આપણે નાના હતા અને ચાલતાં શિખ્યા ત્યારે કેટલો આનંદ થયો હતો એ કદાચ આપણને યાદ ન હોય, પણ પહેલીવાર આપણે સાઇકલ શિખ્યા ત્યારે થયેલો આનંદ તો યાદ હશે જ. એ આનંદ અદ્ભૂત હતો. એમાં જે સુખ હતું એ અવિસ્મરણીય હતું. એ જ રીતે આપણે પહેલી વાર એકડો લખ્યો, પહેલીવાર રસોઈ કરી, પહેલીવાર ભરત ભર્યું, પહેલી વાર ક્રિકેટ રમવા બેટ ઉપાડયું ને બોલને ફટકો માર્યો, એનો આનંદ જુદા જ પ્રકારનો હતો.
જ્યારે આપણા જીવનનો પ્રવાહ કોઈક પ્રવૃત્તિમાં વહે છે ત્યારે આપણો વિકાસ થાય છે અને આપણને સુખનો અનુભવ થાય છે. વિકાસની દરેક પ્રવૃત્તિ સાથે સુખ સંકળાયેલું હોય છે. ઘણીવાર એવી પ્રવૃત્તિમાં પીડા થાય છે, પરંતુ એમાં પણ તૃપ્તિની કે સુખની ઊંડી લાગણી રહેલી હોય છે.
માણસનો વિકાસ જ્યારે અટકી જાય છે ત્યારે કદાચ એને દુઃખ ન થાય તો પણ સુખ તો મળતું નથી જ ત્યારે એને નિર્વેદની,નિરાશાની કે ખાલીપણાની લાગણી ઘેરી લે છે. સતત વિકાસશીલ રહેનારને જ સુખનો અનુભવ થયા કરે છે.
 

સોમવાર, 4 જાન્યુઆરી, 2016

ગુણોત્સવની પૂર્વ સંધ્યાએ અેક શિક્ષક તરીકે હૃદયની આરપાર નીકળતી રચના...

એ નટખટ છોકરીએ કહ્યું :
સર, મને ખાલી જગ્યાઓ પૂરતા નથી આવડતું
હું એમ કરીશ ખાલી જગ્યાઓ ખાલી જ રાખીશ
તમે એ પૂરી દેજો.
મેં કહ્યું ‘જો દીકરા, તારી ખાલી જગ્યા તો તારે જ પૂરવી પડે…’
‘ઓ સર…!’ કહીને છણકો કરી એ નીકળી ગઈ.
બીજે દિવસે છાપાના છેલ્લા પાને વાંચ્યું
‘કૌટુંબિક ઝઘડામાં એક વિદ્યાર્થિનીનો ગળાફાંસો’
અરે આ તો…
હું સ્તબ્ધ થઈ ગયો
બીજે દિવસે વર્ગમાં હાજરી પૂરતા
‘રોલ નં.૨૪’
કોઈ બોલ્યું નહિ
‘રોલ નં.૨૪’
ફરી વર્ગમાં મૌન…
ક્યાં છે રોલ નં.૨૪…?
‘સર એ તો…’ એક વિદ્યાર્થિની રડમસ અવાજે બોલી.
આખા વર્ગખંડમાં એક સન્નાટો ફરી વળ્યો.
હું મારી જાતને ધિક્કારતો રહ્યો
એને અભ્યાસનું મહત્વ સમજાવતો રહ્યો
પણ જીવનનું મહત્વ સમજાવવાનું તો રહી જ ગયું.
પરીક્ષામાં એના નંબરવાળી બેંચ ખાલી
ઉત્તરવહીના બંડલમાં એક ઉત્તરવહીની ખોટ
પ્રવાસે ગયાં
બધા બાળકો બસમાં બેસી ગયાં
તોય મને કહે, ‘મારી એક દીકરી તો હજી આવવાની બાકી…’
બોલ.
મારે ક્યાં ક્યાં તારી ખાલી જગ્યાઓ પૂરવાની…!
મેં તને કહ્યું’તુંને… કે તારી ખાલી જગ્યા તો તારે જ…!
સૌ જાણે છે કે
ટેબલના ખાનામાં પડેલા હાજરીપત્રકમાં
કોઈના જવાથી પડેલી ખાલી જગ્યા
બીજા મહિને બીજા કોઈ દ્વારા પુરાઈ જાય
પણ બહુ ઓછા જાણે છે કે
એક હાજરીપત્રક અમારા હૃદયમાં હોય છે
એમાં ખાલી પડેલી જગ્યા ક્યારેય પુરાતી નથી.
આચાર્યાબેને મિટિંગ બોલાવી
પૂછ્યું
‘પ્રશ્નપત્રના માળખામાં કોઈએ કોઈ ફેરફાર કરાવવો છે ?’
મેં કહ્યું,
‘ખાલી જગ્યાવાળો પ્રશ્ન કાઢી નાખો’
આચાર્યાબેને મારી સામે જોયું.
મને એમની આંખમાં દેખાયા અનેક પ્રશ્નાર્થો
અને એ પ્રશ્નાર્થોની પાછળ
અનંત ખાલી જગ્યાઓ

ગુરુવાર, 24 સપ્ટેમ્બર, 2015

અબ્રાહમ લિંકને તેના પુત્રને સ્કૂલમાં મૂક્યો ત્યારે આચાર્યશ્રી ને કરેલી ભલામણો

આદરણીય શિક્ષકશ્રી,
  હું જાણું છુ કે તેને શીખવવું પડશે કે બધા માણસો ન્યાય પૂર્વક વર્તતા નથી અને ઘણા બધા માણસો સાચા હોતા પણ નથી એને એ શીખવજો કે સમાજમાં જેમ લુચ્ચા અને સ્વાર્થી માણસો હોય છે એમ સારા માણસો પણ હોય છે. તેવી જ રીતે સમર્પણની ભાવનાવાળા આગેવાનો પણ હોય છે. એને એ પણ શીખવજો કે દુશ્મન હોય છે તો સાથે સાથે સારા મિત્રો પણ હોય છે. હું જાણું છુ કે આપને આ શીખવતા સમય લાગશે પણ બની શકે તો શીખવજો કે સાચી રીતે કમાયેલો ડોલર મફતમાં મળેલા પાંચ ડોલર કરતા અનેક ગણો કીંમતી છે અને ખેલદિલીથી હારતા શીખવજો અને જીતવાનો આનંદ માનવાનું પણ શીખવજો.  એને અત્યારથી જ બોધ આપશો કે ગુંડાઓને મહાત કરવા એ સહેલું છે. તમારાથી બની શકે તો તેને પુસ્તકોની આ દુનિયામાં તેને સમજ આપજો એને થોડોક નિરાતનો સમય પણ આપજો કે જેથી તે શાંતિથી એકલો બેસીને આકાશમાં ઉડતા પક્ષીઓ, સૂર્યના પ્રકાશમાં ગણગણતી મધમાખીઓ અને સુંદર લીલીછમ ટેકરીઓ ઉપર ઉગેલા અનુપમ પુષ્પોનું શાશ્વત રહસ્ય શોધવાનો આનંદ માણી શકે. શાળામાં એને એટલું જરૂર શીખવજો કે પરીક્ષામાં ચોરી કરી પાસ થવું એના કરતા નાપાસ થવું એ ઘણું વધારે માનભર્યું છે. બીજા બધા એના વિચારો ખોટા છે એમ કહે તો પણ જો એ ખરેખર માનતો હોય કે એના વિચારો ખરા છે, તો એમાં શ્રધ્ધા રાખી એને સારા માણસો સાથે આકરી રીતે વર્તવાનું શીખવજો. મારા પુત્રમાં એ શક્તિ પણ હોય કે જો બધા જ જયારે પવન પ્રમાણે બદલાતા હોય ત્યારે તે ટોળાને અનુસરવા ને બદલે તે એકલ વીર બની શકે. એને બધાની વાત શાંતિથી સાંભળવાની ટેવ પાડજો, પણ એ શીખવજો કે તેમાંથી સત્યની ચાળણીમાંથી ચાળીને જ સારું હોય તે જ ગ્રહણ કરે. તમારાથી બને તો તેને દુ:ખ માં પણ હસતા શીખવજો, એને એ પણ સમજાવજો કે આંસુ પાડવામાં કોઈ શરમ નથી. વક્ર દૃષ્ટિ વાળામાણસને તરછોડવાનું અને ખુશામતિયાઓથી ચેતવવાનું પણ શીખવજો, એને પોતાની બુદ્ધી અને શક્તિ ની વધારેમાં વધારે કીમત ઉપજાવતા શીખવાડજો, પણ પોતાના આત્મા અને હૃદયને પૈસા માટે વેચી ન દે તેવું પણ શીખવજો. ટોળાની બુમોથી ઝુકી ન પડે અને તે સાચો છે એમ માનતો હોય તો અડગ ઉભો રહી લડત આપે તેવું શીખવાડજો એને પ્રેમથી સાંભળજો પણ વધુ પડતા લાડ લડાવી બગાડશો નહિ, કારણ કે અગ્નિમાંથી તપીને જ લોખંડ પોલાદ બને છે. એને અહીષ્ણું બનવાની હિમત આપજો. અને તેનામાં શક્તિશાળી બનવાની ધીરજ પણ કેળવજો. પોતાની જીતમાં અડગ વિશ્વાસ રાખતા પણ શીખવજો કારણ કે તેથી જ માનવજાતમાં એને અડગ વિશ્વાસ આવશે. હું જાણું છુ કે આ બધું જ શીખવવું અતિશય મૂશકેલ છે, પણ હું આપને વિનંતી કરું છુ કે તમારાથી આ અંગે જે પણ કંઈ કરી શકાય તે જરૂર કરજો.
 -અબ્રાહમ લિંકન

ખાસ : આ પત્ર મુકવા પાછળનો એક માત્ર આશય .......... પોતાના પુત્રને જે ગુણ શીખવવા માટેની ભલામણ અબ્રાહમ લિંકને કરી છે. તે ગુણો આપણા શિક્ષક મિત્રો અને આચાર્ય મિત્રોમા છે....? અને માની લઈએ કે આ ગુણો તેમાં રહેલા છે. તો તે ગુણો પોતાના વર્ગ કે શાળાના બાળકોમાં આવે તે માટે આપણે શું કરીએ છીએ? લાયકાત અને ડીગ્રીમાં ઘણો તફાવત છે. છેલ્લા ૩૨ વર્ષથી  શિક્ષણની સાથે જોડાયેલો છું. અને તેમાંય ૧૧  વર્ષથી સી.આર.સી.કો-ઓર્ડીનેટર તરીકે શાળાઓમાં જઈને વર્ગ કાર્ય અને શિક્ષક મિત્રોની કામ કરવાની પદ્ધતિઓનો ઊંડો અને તલ સ્પર્શી અભ્યાસ કર્યા બાદ ઘણી બાબતો જાણવા અને શીખવા મળી છે.

મંગળવાર, 1 સપ્ટેમ્બર, 2015

લો ઓફ એટ્રેક્શન

કિતની શિદ્દત સે તુમ્હેં પાને કી કોશિશ કી હૈ કી હર ઝર્રેને તુમસે મિલાને કી સાજિશ કી હૈ...
અગર કિસી ચીઝ કો દિલ સે ચાહો તો સારી કાયનાત તુમ્હેં ઉસે મિલાને કી કોશિશ મેં લગ જાતી હૈ...
આ ડાયલોગ તમે સાંભળ્યો હશેપણ કેટલા તેમાં વિશ્વાસ કરતા હશેઆ ખાલી રીલ લાઇફમાં જ નહીં રિઅલ લાઇફમાં પણ સાચું બની શકે છે જો તમે ઇચ્છો તો.
આપણા વિશ્વની બહાર પણ એક દુનિયા છે. પૃથ્વીની બહાર એક વિશાળ અવકાશમાં જાણે કેટલીયે ગેલેક્સી હશે અને તેના પર કેટલીય દુનિયા વસેલી હશે. કોઈક એવો કંટ્રોલર છે જે આખા યુનિવર્સને કંટ્રોલ કરી રહ્યો છે. સમગ્ર યુનિવર્સને ચલાવવાના પણ કેટલાક નિયમો હશે. તેમાંના કેટલાક નિયમોથી આપણે પણ જીવીએ છીએ. જેમ કે, ગ્રેવિટી. જો ગ્રેવિટી એટલે કે ગુરુત્વાકર્ષણ ન હોત તો આપણે આમ સામાન્ય એક જગ્યા પર ઊભા ન રહી શકતા હોત. માત્ર ફિઝિકલી જ નહીં ઇમોશનલી પણ કેટલાક નિયમોના આધારે દુનિયા ચાલે છે. તેમાંનો એક નિયમ છે એટ્રેક્શનનો. એટલે કે લો ઓફ એટ્રેક્શન.
એક સીધું ગણિત છે. તમે જે બોલો છો, તમે જે વિચારો છો અને તમે કુદરત પાસે જે માગો છો તે યુનિવર્સમાં ફરીને કોઈક ઇનવિઝિબલ ગ્રેવિટીના કારણે તમારા તરફ આવે છે. તેને કહેવાય છે લો ઓફ એટ્રેક્શન. એટ્રેક્શનના નિયમથી તમે કોઈ પણ વસ્તુ, પરિસ્થિતિ કે વ્યક્તિને તમારા તરફ ખેંચી શકો છો. તેના માટે સૌથી વધારે કોઈ વસ્તુની જરૂર હોય તો તે છે વિલિંગનેસની.
બેઝિકલી લો ઓફ એટ્રેક્શન એ તમારા થોટ્સ અને ઇમોશનની રમત છે. આપણે જાણે અજાણે બધા જ તેનો હિસ્સો છીએ, પરંતુ તે આપણા સબકોન્શિયસ માઇન્ડથી કામ કરે છે એટલે આપણને તેની અનુભૂતિ પણ થતી નથી. આપણે જાણ્યા વગર કોઈ નેગેટિવ વાત પણ બોલ બોલ કરીએ તો તે યુનિવર્સમાં ફરી ફરીને આપણી સમક્ષ આવીને ઊભી રહે છે. જો તમે સવારથી જ એવું બોલ બોલ કરો કે આજે મારે મોડું થઈ જશે કે બહુ મોડું થઈ ગયું છે તો એ દિવસે તમને ટ્રાફિક સિગ્નલ પણ નડશે અથવા તો ગાડી બગડશે, નહીં તો બસ લેટ આવશે. કંઈ પણ થશે જે તમારા વિચારેલા વાક્યને સાબિત કરતું હશે, પણ જો એના બદલે આપણે એમ બોલીએ કે આજે હું સમયસર પહોંચું તો સારું. આવું બોલીને જોઈ જોજો, તમારા અડધા ઉપરના અવરોધો દૂર થઈ જશે અને તમે સમયસર પહોંચી શકશો. આ તો એક ઉદાહરણ છે જેમાં ખાલી બોલવાથી જ કોઈ પણ પરિસ્થિતિને તમારા તરફેણમાં આર્કિષત કરી શકાય છે. હજી બીજી ઘણી રીતો છે જેમાં બોલવા ઉપરાંત વિઝ્યુલાઇઝ કરીને પણ વસ્તુ કે પરિસ્થિતિને એટ્રેક્ટ કરી શકાય છે. જો તમે પાવર ઓફ એટ્રેક્શન શીખી ગયા તો જગ જીતવું તમારા હાથમાં છે.
એન્ડલેસ પોસિબિલિટી
લાઇફ શક્યતાઓ માટે કોરા કેન્વાસ જેવી છે. તમે ઇચ્છો તે રંગ ભરી શકો છો અને જો કોઈ એવી પરિસ્થિતિ આવી પડે જે અનઇચ્છનીય હોય તો તેને પણ ગમતી દિશામાં ફેરવવાની પૂરી શક્યતા રહેલી છે લો ઓફ એટ્રેક્શમાં. કુદરતે જે આપ્યું છે તેને માણતા શીખો અને જો ના જ પસંદ હોય તો પરિસ્થિતિને તમારા તરફેણમાં કરતા શીખો. આમ જોવા જાવ તો લો ઓફ એટ્રેક્શન ખૂબ જ સરળ છે.
કુદરતના બધા નિયમો ખૂબ જ સુંદરતાથી ઘડાયા છે અને એમાંનો જ એક નિયમ છે લો ઓફ એટ્રેક્શન. લો ઓફ એટ્રેક્શન એક એવું રહસ્ય છે જે ભાગ્યે જ ગણ્યાંગાંઠયાં લોકો જાણતા હશે. તમે જે પણ વસ્તુ કે ગોલ સુધી પહોંચવા માગતા હોવ તો તમારે એના માટે કેટલાક પ્રયત્ન કરવા પડશે અને પછી તે વસ્તુ આપોઆપ તમારી તરફ આવતી જણાશે. એના માટે તમારે મનની આંખોનો ઉપયોગ કરવો પડશે. તેના માટે સૌથી પહેલાં તમામ પ્રકારના નેગેટિવ વિચારો દૂર કરવા પડશે. શું નથી જોઈતું એના કરતાં શું જોઈએ છે તે અંગે ક્લિયર રહેવું પડશે. સૌથી પહેલાં તો લો ઓફ એટ્રેક્શનની આખી પ્રોસેસ પર પૂરેપૂરો વિશ્વાસ કરવો પડશે.
લો અને લોજિક
તમે ચાહો કે ના ચાહો, તમારા દ્વારા આખા દિવસ દરમ્યાન બોલાયેલા તમામ શબ્દો યુનિવર્સમાં જઈને તમારી તરફ જ પરિસ્થિતિ બનીને આવે છે. પૌરાણિક વાર્તાઓમાં તમે સાંભળ્યું હશે કે ત્રાટક વિદ્યાથી કેવી રીતે ભગવાન રામ કોઈ પથ્થરની સામે જુએ અને તે પથ્થર તૂટી જાય અથવા તો કૃષ્ણ ભગવાન ખાલી એક જ આંગળીથી આખો ગોવર્ધન પર્વત ઉપાડી લે, અથવા તો કોઈને માત્ર આશીર્વાદ આપે અને તે સજીવન થઈ જાય. આ તમામ વાતો સાવ તથ્યહીન નથી, તે દરેકમાં કંઈક તર્ક છુપાયેલો હોય છે. તે દરેકની પાછળ કુદરતના કેટલાક નિયમો કામ કરતા હોય છે. તમને એમ થશે કે તે બધા તો ભગવાન કે અવતાર હતા એટલે ગમે તે કરી શકે. સાવ એવું નથી, તે લોકો પાસે કંઈક સુપરપાવર હતો જે તેમણે ક્યાંકથી મેળવ્યો હતો. તમે ઇચ્છો તો તમે પણ એવો અલગ પાવર મેળવી શકો છો, પણ તેના માટે શ્રદ્ધા અને વિલિંગનેસ રાખવી જરૂરી છે.
રેમન નામનો એક માણસ જે ૧૯૬૧માં એક બોટમાં સફર કરી રહ્યો હતો. તે મધરાતે સૂતો હતો ત્યારે જ અચાનક સમુદ્રમાં તોફાન આવ્યું અને તેની બોટે પલટી ખાધી. તેને ભાન આવ્યું ત્યારે તેણે જોયું કે તે જે જગ્યાએ બેઠો હતો તે ટુકડો જ સમુદ્રમાં તરતો હતો,બાકીની બોટના અવશેષો આસપાસ પાણીમાં ડૂબતા તેને પોતાની આંખે જોયા અને કોઈ પણ સાથીમિત્રો દૂર દૂર સુધી દેખાતા નહોતા. તેને એ પણ ખબર નથી કે તે બધા જીવતા હશે કે નહીં. તે ખૂબ જ ગભરાઈ ગયો. કંઈ સમજાયું જ નહીં કે તેની સાથે શું થઈ ગયું. મધદરિયે એક અટૂલો માણસ તૂટેલી બોટમાં જેને ખબર નથી કે ક્યાં સુધી આ બોટનો ટુકડો તરતો રહેશે અને ક્યાં સુધી તે પોતે જીવિત રહેશે, પણ તેને પહેલાં કુદરતનો આભાર માન્યો કે તેને અત્યાર સુધી જીવિત રાખ્યો. તેને તરતા આવડતું નહોતું અને આવડતું હોત તોપણ તરીને જઈ શકવું શક્ય નહોતું. હવે એક જ રસ્તો હતો કે કોઈ આવે તો એને બચાવે. આ સમયે તેણે ભૂખ્યા-તરસ્યા ૧૨ દિવસ એક જ કામ કર્યું, સતત બોલતો રહ્યો કે હું જીવી જઈશ, હું અહીંથી બહાર નીકળી જઈશ, હું જીવી જઈશ. તેણે લો ઓફ એટ્રેક્શનથી યુનિવર્સમાં આવા મેસેજ છોડયા અને અંતે એક ચાર્ટડ પ્લેન ત્યાંથી પસાર થઈ રહ્યું હતું અને તેને મદદ મળી ગઈ. આ છે પાવર લો ઓફ એટ્રેક્શનનો.
સાયમન ટ્રક સાથે થયેલ ભયાનક એક્સિડન્ટ પછી પોતાના બે હાથ-પગ લકવાગ્રસ્ત હતા અને ખાલી મગજ અને આંખો સિવાય કશું જ કામ નહોતું કરતું તેવી પરિસ્થિતિમાં હોસ્પિટલમાં પડયો હતો. તેણે આખો દિવસ મનમાં વિચારવાનું ચાલુ કર્યું કે હું ખૂબ જ સ્વસ્થ છું. હું ધીરે ધીરે મારા પગ પર ઊભો થઈ રહ્યો છું અને નોર્મલ લાઇફ જીવી રહ્યો છું. તે કલ્પના કરવા લાગ્યો કે તે પહેલાંની જેમ તેનાં રૂટિન કામ કરી રહ્યો છે. આ કલ્પના તે દિવસમાં ત્રણ-ચાર વાર કરતો અને ત્રણ જ મહિનામાં તેણે આ કલ્પનાને હકીકતનું સ્વરૂપ આપ્યું.
લો ઓફ એટ્રેક્શન કેવી રીતે કામ કરે છે
જો તમે લો ઓફ એટ્રેક્શનની મદદથી કંઈ પણ મેળવવા માંગતા હોવ તો તેનાં સિમ્પલ સ્ટેપ અનુસરવાનાં છે. ૧. પહેલાં ગોલ ક્લિયર રાખો કે ખરેખર તમારે શું જોઈએ છે. કુદરત તમને તે જ આપશે જે તમે માગશો, તેથી તમે ક્લિયર હોવા જોઈએ કે તમે શું ઇચ્છો છો. ૨. તેને સતત મનમાં રટયા કરો અથવા તો તેની કલ્પના કરો. ૩. જે વસ્તુ જોઈતી હોય તેના ફોટા તમારી નજર સામે આખો દિવસ રહે તેવી રીતે લગાવો ૪. એ આનંદ વિશે વિચારો કે એ વસ્તુ તમને મળી જ ગઈ છે.
લો ઓફ એટ્રેક્શનને લગતી ખાસ વાત એ છે કે જો તમે નેગેટિવ વિચારશો કે તમારા વિચારોમાં કન્ફ્યુઝન હશે તો પરિણામ પણ એવું જ મળે છે. શોધતા તો ખુદા પણ મળી જાય છે, તો કોઈ વસ્તુ મેળવવી કોઈ અશક્ય બાબત નથી. 
   સૌજન્ય : સંદેશ 

સોમવાર, 8 જૂન, 2015

વાલી, શિક્ષક અને આચાર્ય

એક વખત એવું બન્યું કે એક શિક્ષકે એક વિદ્યાર્થીની બેસવાની જગ્યા બદલી. વિદ્યાર્થીએ ઘરે આવી પિતાને ફરિયાદ કરી. પિતા ફરિયાદ લઇ શિક્ષક પાસે આવ્યા. શિક્ષકે વિનમ્ર ભાવે સમજાવ્યું કે તે બહુ વાતો કરે છે અને બીજા વિદ્યાર્થીઓને ખલેલ ન પડે એટલા માટે જગ્યા બદલાવી છે. એના પ્રત્યે કોઈ પૂર્વગ્રહ નથી. આમ છતાં વાલીએ વાત પકડી રાખી અને શિક્ષક પણ એકના બે ન થયા. આથી વાલી આચાર્ય પાસે ગયા. આચાર્યએ વાલીની વાત શાંતિથી સંભાળી પછી શાળાના કારકુનને બોલાવી કહ્યું દવે આ વિદ્યાર્થીનું સર્ટીફીકેટ કાઢી આપો. એને શિક્ષક સામે ફરિયાદ છે, જેની પાસે ભણવાનું છે તેના પ્રત્યે આદર અને શ્રદ્ધા ન હોય તો તે ભણશે જ કેવી રીતે? 
વાલી શોભીલા પડી ગયા. શિક્ષકની પાસે જઈ માફી માંગી અને દિલગીરી વ્યક્ત કરી. જ્યાં શિક્ષકોને અભયવચન મળે ત્યાં તેવો પોતાની નિષ્ઠામાં અધુરપ કેવી રીતે આવવા દે.

રવિવાર, 7 જૂન, 2015

ભગવાન પ્રાર્થનાનો જવાબ કઈ રીતે આપે છે ? – ડૉ. આઈ. કે. વીજળીવાળા

એક ડૉક્ટર એક વખત એમના ઘરથી ખૂબ દૂર આવેલા એક શહેરમાં જઈ રહ્યા હતા. એમનું નામ હતું ડૉક્ટર એહમદ. એ એક મેડિકલ કૉંફરંસમાં હાજરી આપવા માટે જઈ રહ્યા હતા. આ એક એવી કૉંફરંસ હતી જેના માટે ડૉ. એહમદ ખૂબ જ ઉત્સુક હતા. એમણે રોગોની સારવાર અંગે કરેલી એક ખૂબ જ અગત્યની શોધ માટે એમને એમાં એવોર્ડ મળવાનો હતો. છેલ્લા ઘણાં વરસોથી એમણે દિવસરાત જોયા વગર સંશોધનનું કામ કર્યું હતું. એ બધી મહેનત આખરે ફળી હતી અને એના ફળસ્વરૂપે તેઓ એ એવોર્ડના હકદાર બન્યા હતા. દૉક્ટરને મનોમન ભારે રોમાંચ થઈ રહ્યો હતો. ક્યારે એ શહેરમાં પહોંચી જવાય એની તાલાવેલી એમના ચહેરા પર સ્પષ્ટ વાંચી શકાતી હતી. પ્લેનમાં બેસી ગયા પછી પણ એ વારંવાર પોતાની ઘડિયાળ સામે જોઈ લેતા હતા. થોડી થોડીવારે એમનું મન કૉંફરંસના વિચારોમાં જ લાગી જતું હતું. બસ ! હવે ફક્ત બે જ કલાક ! અને પછી ત્યાં !એવો વિચાર પણ એમના મનમાં ઝબકી જતો હતો.
પરંતુ એ જ વખતે અચાનક જ વિમાનના પાઇલટે જાહેરાત કરી કે વિમાનના એંજિનમાં ગંભીર તકલીફ ઊભી થવાના કારણે એમણે નજીકના કોઈપણ એરપૉર્ટ પર તાત્કાલિક ઉતરાણ કરવું પડશે ! ડૉક્ટરના મનમાં ફાળ પડી. સમયસર કૉંફરંસમાં નહીં પહોંચી શકાય એવી ચિંતા પણ એમને થઈ આવી. પરંતુ આવા આકસ્મિક સંજોગોમાં વિમાને ઉતરાણ કરવું જ પડે એમ હતું. ડૉ. એહમદ મનમાં ને મનમાં મૂંઝાવા લાગ્યા. જેવું વિમાને નજીકના એક નાના એરપૉર્ટ પર ઉતરાણ કર્યું કે તરત જ ડૉક્ટર દોડતાં હેલ્પડેસ્ક પર પહોંચ્યા. ત્યાં મદદ માટે ઊભેલી સ્ત્રીને પોતાની પરિસ્થિતિ સમજાવી. જેટલું બને તેટલું ઝડપથી પોતાને કૉંફરંસમાં પહોંચવું પડે તેવું છે એ પણ કહ્યું. પોતાને ત્યાં પહોંચવા માટેની સૌથી પહેલી ફ્લાઈટમાં બુકિંગ કરી આપવાની એમણે વિનંતી કરી. એકાદ બે કલાકમાં જ કોઈ ફ્લાઈટ હોય તો વધારે સારું એવું ભાર દઈને જણાવ્યું. માફ કરજો સર !પેલી સ્ત્રીએ કહ્યું, ‘તમારે જ્યાં પહોંચવાનું છે એ શહેર તરફ જવા માટે આવતા દસ કલાક સુધી અહીંથી બીજી કોઈ પણ ફ્લાઈટ નથી. પરંતુ તમને વાંધો ન હોય તો હું એક સૂચન કરું. એરપોર્ટની બહારથી જ કાર ભાડે મળે છે. જો તમારી પાસે ડ્રાઇવિંગ લાઇસંસ હોય તો આરામથી ચારેક કલાકમાં તમે ત્યાં પહોંચી શકો છો. ટેક્સી કરતા એ ઘણું સસ્તું પણ પડશે અને મારા માનવા પ્રમાણે તમારા માટે એ એક ખૂબ સારો વિકલ્પ છે !

ડોક્ટર એહમદને એ સૂચન ખૂબ ઉપયોગી લાગ્યું. એમના માટે આમેય હવે બહુ વિકલ્પ બચ્યા જ નહોતા. એમણે એક કાર ભાડે કરી લીધી. આમ તો લૉંગ ડ્રાઇવનો એમને ખૂબ કંટાળો આવતો પરંતુ એ દિવસે એમ કર્યા વિના છૂટકો પણ નહોતો. એમના મનમાં ફરીથી એક વખત કૉન્ફરંસના વિચારો શરૂ થઈ ગયા. થોડીક ક્ષણો માટે દબાઈ ગયેલો એ રોમાંચ ફરીથી જાગૃત થઈ ગયો. લાંબા અંતરના ડ્રાઇવિંગ માટેનો કંટાળો ખંખેરીને ડૉક્ટરે કાર મારી મૂકી. પરંતુ એ દિવસે કુદરત પણ જાણે કે ડૉક્ટરની વિરુદ્ધમાં બરાબરનો જંગ માંડીને બેઠી હોય એવું લાગતું હતું. ડૉક્ટરે હજુ તો માંડ સોએક કિલોમિટર જ કાપ્યા હશે ત્યાં જ વાતાવરણમાં ભયંકર પલટો આવવાનું શરૂ થઈ ગયું. થોડીવારમાં જ અનરાધાર વરસાદ વરસ્વા માંડ્યો. એ વરસાદમાં વચ્ચે વચ્ચે બરફના કરા પણ પડતા હતા. ડૉક્ટરને કાર ચલાવવામાં મુશ્કેલી પડવા માંડી. આગળ રસ્તો જોવામાં પણ તકલીફ પડતી હતી. આગળના કાચમાં જામતું પોતાના જ ઉચ્છવાસની વરાળનું પડ એ મુશ્કેલીમાં ઓર વધારો કરતું હતું. વરસાદ ઓછો થવાને બદલે દરેક ક્ષણે વધારે ને વધારે રૌદ્ર સ્વરૂપ પકડતો જતો હતો. આટલો બધો ભયંકર વરસાદ, ધૂંધળો રસ્તો અને અજાણ્યો પ્રદેશ ! એ બધાને કારણે ડૉક્ટર એહમદ રસ્તો ભૂલી ગયા. એક જગ્યાએ જ્યાં વળવાનું હતું એ ટર્નનું સાઇન બોર્ડ એમને દેખાયું જ નહીં ! વળવાને બદલે એ આગળ નીકળી ગયા.
બીજા ત્રણેક કલાક ડ્રાઇવ કર્યા પછી વરસાદ તો ઓછો થયો પરંતુ ડૉક્ટરને શંકા ગઈ કે પોતે રસ્તો ભૂલી ગયા છે. પરંતુ હવે એ રસ્તે પાછા ફરતાં પહેલા થોડા આરામની તેમજ પેટમાં કંઈક નાખવાની જરૂરિયાત પણ ઊભી થઈ ગઈ હતી. એ રસ્તો એવો નિર્જન હતો કે રસ્તાની બાજુમાં કોઈ ધાબા કે રેસ્ટોરંટ પણ દેખાતાં નહોતા. કોઈ ગામ જો દેખાય જાય તો એના કોઈ રહેવાસીનું માર્ગદર્શન મેળવી શકાય એ આશાએ ડૉક્ટર કાર ચલાવ્યે જતા હતા. ઘણા વખત સુધી કોઈ ગામ દેખાયું નહીં. હવે એમને બરાબરનો થાક લાગ્યો હતો. હવે તો કૉંફરંસના વિચારો પણ બંધ થઈ ગયા હતા અને ત્યાં પહોંચવાની એમની ઉત્સુકતા પણ મરી પરવારી હતી. બસ, હવે તો એકાદ ગામ દેખાઈ જાય તો ઊભા રહી જવું એ એક જ વિચાર એમને આવતો હતો. અચાનક રસ્તાની બાજુમાં આવેલા એક જર્જરિત મકાન પર એમનું ધ્યાન પડ્યું. દૂર ગામ પણ દેખાતું હતું. પરંતુ ડૉક્ટર એટલા થાક્યા હતા કે એ ઘર નજરે પડતાં જ એમનાથી બ્રેક લાગી ગઈ. કારમાંથી ઊતરીને એમણે એ ઘરનો દરવાજો ખખડાવ્યો. એક વૃદ્ધ સ્ત્રીએ દરવાજો ખોલ્યો. દરવાજો અધૂકડો રાખીને એણે આ માણસ કોણ છે, ક્યાંથી આવે છે, શું કામથી આવે છે, એવું બધું પૂછ્યું. ડૉક્ટર એહમદે પોતે રસ્તો ભૂલી ગયા છે એ કહ્યું. ઘણા કલાકના ડ્રાઇવિંગથી પોતે ખૂબ જ થાક્યા છે એ પણ જણાવ્યું. ઘરમાં જો ટેલીફોન હોય તો પોતે ઉપયોગ કરવા માંગે છે એવું પણ કહ્યું. પોતાના ઘરમાં ટેલીફોન નથી તેમજ છેલ્લા 24 કલાકથી લાઇટ પણ નથી એવું જણાવીને એ સ્ત્રીએ ઘરનો દરવાજો ખોલી નાખ્યો. પછી કહ્યું, ‘જો ભાઈ ! તમારે ઉતાવળ ન હોય તો તમે ઘડીક અંદર આવી શકો છો અને વાંધો ન હોય તો મારે ત્યાં થોડુંક ખાઈને પછી આગળ વધજો ! તમારો ચહેરો જોતાં તમે ખૂબ જ થાક્યા હો એવું લાગે છે !
ડૉક્ટર એહમદે બે ક્ષણ વિચાર કર્યો. થાક અને ભૂખ તો લાગ્યાં જ હતાં. ઉપરાંત એ અજાણ્યા પ્રદેશમાં રસ્તો શોધવામાં અને મૂળ રસ્તે ફરીથી ચડવામાં કેટલો સમય લાગે એ પણ નક્કી નહોતું. એમણે એ વૃદ્ધ સ્ત્રીનો પ્રસ્તાવ સ્વીકારી લીધો. હાથ-મોં ધોઈને ડૉક્ટર ડાઇનિંગ ટબલ પર નાસ્તાને ન્યાય આપવા બેઠા. આટલા થાક પછી ગરમ નાસ્તો અને ચા મળવાથી એમને ઘણું સારું લાગતું હતું. ભાઈ ! તમને વાંધો ન હોય તો હું પ્રાર્થના કરી લઉં ? મારી પ્રાર્થનાનો સમય થઈ ગયો છે !પેલી સ્ત્રીએ કહ્યું. ડૉક્ટરે હકારમાં માથું હલાવ્યું. ચાની ચૂસકી લેતાં લેતાં મીણબત્તીના ઝાંખા અજવાળામાં ડૉક્ટરે જોયું કે પેલી સ્ત્રી એક ઘોડિયાની બાજુમાં બેસીને પ્રાર્થના કરી રહી હતી. નવાઈની વાત એ હતી કે એકવાર પ્રાર્થના પૂરી થાય પછી એ સ્ત્રી ઊભી થવાને બદલે ફરીથી પ્રાર્થના શરૂ કરી દેતી હતી. વચ્ચે વચ્ચે એ ઘોડિયા સામે જોઈ લેતી હતી અને ક્યારેક તો પોતાનાં આંસુ પણ લૂછી લેતી હતી. ડૉક્ટરને થયું કે નક્કી આ સ્ત્રી કાંઈક તકલીફમાં છે. એનાં આંસુ કહી રહ્યાં હતાં કે તકલીફ સાદી નહીં પણ ગંભીર છે. કદાચ એને કોઈ મદદની જરૂર હોય અને પોતે ક્યાંય મદદરૂપ થઈ શકે તેમ હોય તો પોતે એ માટે તૈયાર છે એવું જણાવવા એણે કહ્યું, ‘બહેન ! જો તમને વાંધો ન હોય અને મારા જેવા અજાણ્યાને કહી શકતા હો તો હું તમારા દુ:ખ વિશે સાંભળવા અને બને તો મદદરૂપ થવા તૈયાર છું. હું જોઈ રહ્યો છું કે તમે કાંઈક મોટી તકલીફમાં લાગો છો.
પેલી સ્ત્રીએ થોડીવાર ડૉક્ટર સામે જોયું. પછી કહ્યું, ‘ભાઈ ! ઉપરવાળો મારી ઘણી પ્રાર્થનાઓ સાંભળે છે, પરંતુ ખબર નહીં આ વખતે મારી પ્રાર્થનામાં એવી તે કઈ ખામી રહી ગઈ છે કે બસ, એક પ્રાર્થનાનો નથી તો એ જવાબ આપતો કે નથી કાંઈ રસ્તો બતાવતો. કદાચ મારી શ્રદ્ધામાં કાંઈક ખોટ હશે નહીંતર સાવ આવું તો ન જ બને !એટલું કહેતાં એની આંખોમાં આંસુ ભરાઈ આવ્યાં. બહેન !ડૉ. એહમદે કહ્યું, ‘તમને જો વાંધો ન હોય તો મને કહેશો કે એવી કઈ વાત છે જે તમને વારંવાર રડાવી દે છે ? એવું તો શું છે જે તમને એક પ્રાર્થના પછી તરત જ બીજી પ્રાર્થના કરાવડાવે છે ? શું હું તમને કોઈ રીતે ઉપયોગી થઈ શકું ખરો ?’ થોડી વાર એ સ્ત્રી ડૉ. એહમદ સામે જોઈ રહી. ડૉક્ટરના અવાજમાં રહેલી સાચી સહાનુભૂતિ એને સ્પર્શી ગઈ હતી. એણે વાત શરૂ કરી, ‘ભાઈ ! આ ઘોડિયામાં સૂતો છે એ મારો પૌત્ર છે. એનાં મા-બાપ થોડા સમય પહેલાં કાર અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામ્યાં છે. આ બાળકને એક એવા પ્રકારનું કેંસર છે કે આજુબાજુનાં શહેરોના કોઈપણ ડૉક્ટર એની સારવાર કરી શકે તેમ નથી. નજીકના એક મોટા શહેરના ડૉક્ટરે કહ્યું છે કે આ રોગની સારવાર અહીંયા શક્ય જ નથી, પરંતુ અહીંથી ખૂબ જ દૂર દેશના દક્ષિણ ભાગમાં એક ડૉક્ટર એવા છે જે આ કેંસરની સફળતાપૂર્વક સારવાર કરી શકે છે. પરંતુ ભાઈ ! હું એકલી, ઘરડી સ્ત્રી આટલા નાના માંદા બાળકને લઈને એમને શોધવા એટલે દૂર કઈ રીતે જાઉં ? એટલે હું રોજ ઉપરવાળાને પ્રાર્થના કરું છું કે મને કોઈક રસ્તો બતાવે. પરંતુ ખબર નહીં મારી પ્રાર્થનાનો એ ક્યારે જવાબ આપશે ?’ ફરી એકવાર એ સ્ત્રીની આંખો છલકાઈ ગઈ.
તમને એ ડૉક્ટરનું નામ, સરનામુ કે બાળકના કેંસરનો પ્રકાર એવું કાંઈ ખબર છે ?’ ડૉક્ટરે પૂછ્યું. હા ભાઈ ! દીકરાની ફાઈલમાં એ ડૉક્ટરનું નામ તેમજ બીજી બધી વિગત લખી છે. ઊભા રહો, હું તમને એ જોઈને કહું.એ સ્ત્રીએ બાજુના ટેબલ પર પડેલી એના પૌત્રની ફાઇલ લઈને ખોલી. શું નામ છે એ ડૉક્ટરનું ?’ ડૉક્ટરે પૂછ્યું. ડૉક્ટર એહમદ ! એ ફલાણા શહેરમાં રહે છે !પેલી સ્ત્રીએ જવાબ આપ્યો. ડૉક્ટરની બંને આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહી નીકળી. એણે રડતાં રડતાં જ કહ્યું, ‘બહેન ! ખરેખર ઉપરવાળો ખૂબ મહાન છે. એણે વિમાનમાં ખોટકો ઊભો કર્યો, વાવાઝોડું મોકલ્યું, અનરાધાર વરસાદ વરસાવ્યો, મને રસ્તો પણ ભુલાવી દીધો. આ બધું એણે એટલા માટે કર્યું કે એ તમારી પ્રાર્થનાનો જવાબ જરા જુદી રીતે આપવા માંગતો હતો. એ તમને ડૉક્ટર એહમદ સુધી પહોંચાડવા રાજી નહોતો, કારણકે તમને કેટલી તકલીફ પડી શકે એ વાત એ બરાબર જાણતો હતો. એટલે જુઓ ! એ ડૉક્ટર એહમદને જ તમારી પાસે લઈ આવ્યો. બહેન ! હું જ છું એ દૉક્ટર એહમદ !પેલી સ્ત્રી રડતાં રડતાં બોલી, ‘હે ભગવાન ! તું ખરેખર મહાન અને ખૂબ જ દયાળુ છે ! પ્રાર્થનાનો જવાબ આપવાની તારી રીત ખરેખર નિરાળી છે ! ડૉક્ટર એહમદ પણ આંખમાં આંસુ સાથે એ જ શબ્દ મનમાં બોલતા હતા.